Hayat Hikayem/My life Story

Hayat Hikayem/My life Story


Bir sonbahar sabahıydı…hava hafiften yağmurlu ve sisliydi.senden kalan anıları yakıyorum şöminemde…dumanı içime çekip seni son kez hatırlıyorum.sonra kusuyorum tüm günahlarımı anılarımla beraber…Kalbim acıyor kırıldığını tekrar tekrar hissediyorum.sanki bir porselenin sirtaki sırasındaki ani ve kararlı düşüşü gibi keskin oldu.Anılarım o anı fazla canlandırıyor ki bu acının kaynağı da o.fakat son kez hatırlıyorum hepinizi yakıyorum….Son umudumda toprağa düştü, içimden akıp giden hep gençliğim ve boş hayaller peşindeki yıllarım oldu.Senden sonra da kirlenmiş ruhlar tanıdım.Her biri tıpkı suya atılan taştan sonra çamurun suda yayılması gibi vücuduma o kirliliklerini saldılar.Ama ben direndim.O saflığımı, o bakirliğimi yağan yağmurla bir kez daha temizledim.Halbuki ben cehennemi göze alarak senin günahkar ruhuna sahip olmak istedim.Titreyen gözlerinde umudu gördüm, sönmemiş cehennem ateşini de…şimdi seni ebediyen mahkum olduğun ruhunla birlikte gömüyorum…


It was an autumn morning... The weather was rainy and foggy. I was burning
the memories of you in my hearth... I breathe the smoke and I remember you
once again. after that, I puke my sins with my memories... I feel my heart
hurts again and again when its breaking. İt has been fast and acute just
like a porcelian in the sirthaci. My memories enliven that memory so much
that my hurt’s resource is it. But I remember it once again and I burn you
all… my last hope has falled to the soil, the thing that drained and gone
from inside of me was my youth and my the years that has been gone after
empty dreams. I had known the dirty souls after you too. They were all
spread their dirt on my body, just like the mud that spreads inside water
after the shooten stone. But I fought. I cleaned my innocence, my virginity
once again under the rain that falled. But I chanced the hell to hold your
siner soul. I saw the hope in your waveing eyes, and I saw the hell fire
too… and now I’m burying you with your soul that you’re slave of forever…

Mehmet SOYLU